DIT WAS WEER KERSFEES!
Hierdie Kersfees kon ek dit nie verhelp nie, my gedagtes het gedurig in Israel gaan kuier. Daar in Betlehem waar ons Messias in ‘n stal gebore is. Maria, sowel as Josef aan haar sy, was Jode. Hulle was afstammelinge van Abraham, die vriend van God. Abraham wat uitgelei is na die land wat God vir hom en sy nageslag belowe het. Abraham wat ook die vader geword het van almal dwarsoor die wêreld wat in Christus glo. Wie hier op aarde kan die feit uitkanselleer dat die Messias gekom het deur die volk van God? Al die nasies en volke word in Hom geseën soos God aan Abraham beloof het.





“Foeitog, het jy uit die nes geval?” Dibri tel die voëltjie op en voel hoe die hartjie teen sy vingers klop. Hy laat dit in sy bak hand sit en bekyk dit van alle kante. Die voëltjie het ‘n gesonde veredos en lyk asof dit gereed is om te leer vlieg. Dibri kyk op in die boom, maar kan glad nie ‘n nes sien nie. Hy loop na die klein stroompie wat dig teen die boom verby vloei, druk sy vingers in die water en drup dit op die voëltjie se bekkie.
Die son sit al hoog, maar vandag maak die sonstrale hom nie warm nie. Joshua sien dat sy ma haar tjalie stywer om haar trek en besef dat sy ook die koue voel. Hy rek doelbewus sy treë om in te val by haar pas, want hy durf haar nie tussen die skare uit die oog verloor nie. Toe iemand hom ongeduldig uit die pad stamp, gryp hy instinktief na sy ma se hand en kyk verskrik op in haar gesig. Sy kyk af en glimlag gerustellend. Hy ontspan. Sy ma is sy toevlug tussen al hierdie vreemdelinge. Sy weet dat hy nie die voetstappe en stemme van almal om hulle kan hoor nie, en sy weet ook dat dit hom bang en onseker maak. Hy hou niks daarvan om tussen hierdie groot klomp mense te wees nie en hy begryp ook nie waarom sy ma hom op so ‘n lang reis saamneem nie. Hulle stap al van sonop vanoggend en hy sien hoe die skare net groter en groter word.